Voor het AVRO radioprogramma Opium heb ik mij door de autobiografie van Gordon Ramsey heen geworsteld. Hoewel worstelen, je bent er eigenlijk zo doorheen dus dat viel mee. Wat niet meeviel is dat het boek wederom duidelijk maakt dat als je kan koken dit nog niet hoeft te betekenen dat je kunt schrijven. Bovendien is het duidelijk dat het heel snel vertaald moest worden en is er weinig aandacht besteed aan de eindredactie. Het gevolg is dat het weinig boeiende taalgebruik van Ramsay ook nog eens onlogische Nederlandse zinnen oplevert.

Op de achterflap van het boek staat: “ Iedereen denkt dat hij Gordon Ramsay kent: ongemanierd, luidruchtig, gedreven en ongelooflijk eigenwijs. Maar dit is het echte verhaal….�

Ik had de laatste zin veranderd in: Dat is hij ook……

Laat ik duidelijk zijn, Gordon is een fantastische kok en hij heeft verschillende heel goede kookboeken gemaakt. Vooral zijn passie voor Vis en zijn dessert boek zijn bij mij favoriet. Dat neemt niet weg dat hij sociaal gezien een knurft is. Van de week op de televisie liet hij dat ook weer in volle glorie zien. Nadat hij zijn team een avond lang had toegeschreeuwd en uitgescholden beweerde hij na afloop dat ze geweldig als team hadden samengewerkt. Ik had alleen maar de indruk dat niemand ook maar iets durfde te doen buiten de generaal om en van samenwerken was volgens mij echt geen sprake.

In het boek is hij ook vooral aan het schelden op iedereen. Zijn vader, zoals hij beschrijft een brute hond, zijn vrienden, zijn collega’s en zijn chefs. Hij is jaloers op andere koks, vrienden en voetballers die het beter doen en zelfs op zijn zoon die het beter heeft dan hij het zelf ooit gehad heeft. Kortom niet een biografie om vrolijk van te worden.

Waarom hij nu, net veertig jaar oud, met een biografie komt is mij niet duidelijk. Het lijkt er nog het meest op dat hij zijn eigen frustraties van zich af moest schrijven. Prima, maar waarom moet dat uitgegeven worden? Omdat hij een bekende grote kok is? Het lijkt mij niet dat hij hier beter door gaat koken.